سال نو مبارک

 

 

 

این روزها که می‏گذرد شادم .........

.

.

.

.

شادم که می‏گذرد این روزها.     (قیصر امین‏پور)

 

 

 

یک ماهی هست که چیزی ننوشته‏ام و به‏قولی به‏روز نشده‏ام (شاید هیچ وقت به‏روز نبوده‏ام ربطی به ماه گذشته ندارد) ؛ دست و دلم به نوشتن نمی‏رفت. مشغله‏های دید وبازدید نوروزی هم بی‏تأثیر نبود. در این میان بیشتر شرمندة لطف دوستانی هستم که با پیامک‏ها و ایمیل‏های خود ابراز لطف فرمودند و احتمالاً در ترافیک نوروزی پیامک تبریک سال نو برای بعضی از این دوستان به مقصد نرسید. به هر تقدیر امیدوارم سال جدید، سال موفقیت‏های بزرگ و دست یافتن به آرزوهای هر چند دور از دسترس برای عزیزان باشد.

امروز در نخستین مطلبی که در سال جدید می‏نویسم دوست دارم از میان رفتگان سال 86 از شاعر محبوب دکتر قیصر امین‏پور یاد کنم که از خوشبختی‏هایم در زندگی افتخار شاگردی در محضر ایشان در دورة کارشناسی بود.

به گمان من قیصر امین‏پور اگرچه بزرگترین شاعر روزگارمان نبود ولی از محبوب‏ترین ایشان بود. برجسته‏ترین خصوصیت او که در ذهن من نقش بسته همین دوست داشتنی بودنش و محبوب همگان بودن اوست. در جمع کسانی که برایش اشک می‏ریختند هر کسی را می‏توانستی ببینی، با هر رنگ و لباسی و با هر عقیده و مرامی؛ شاعر ، دانشجو، استاد، هنرمند، سیاسی، دولتمرد، خودی و غیر خودی. و جالب‏تر آن که همه هم دوستش داشتند. بگذریم از این که خیلی‏ها هم می‏خواستند با محبوبیت او برای خود آبرویی بخرند. در میان همه عزیزانی که سال 86 پروازشان داد، قیصر رنگ و بوی دیگری داشت.

او نام و نشان عشق را می‏دانست

                  تفسیر نهان عشق را می‏دانست

در کوچة آفتاب مانند نسیم

                دستور زبان عشق را می‏دانست

                ( رباعی از امید نقوی عزیز)